Aćif-efendija Hadžiahmetović (1887–1945) bio je sandžački političar, poslanik i ratni gradonačelnik Novog Pazara, jedna od najkontroverznijih ličnosti historije Sandžaka u 20. stoljeću. Pogubljen je 21. januara 1945. godine na lokalitetu Hadžet u Novom Pazaru, u okviru masovnih likvidacija koje su partizanske vlasti provodile tokom uspostave komunističke vlasti.
Rođen je 1887. godine. U međuratnom periodu afirmirao se kao jedan od najutjecajnijih političkih predstavnika muslimanskog stanovništva Sandžaka. Bio je istaknuti član stranke Džemijet (Jedinstvo), koja je od 1919. do 1924. djelovala kao glavna politička organizacija muslimana Sandžaka, Kosova i Makedonije. Nakon zabrane Džemijeta, ostao je važna lokalna politička figura. Tri puta je biran za narodnog poslanika u Skupštini Kraljevine SHS/Jugoslavije (1920, 1925. i 1938), gdje je nastojao ukazivati na posljedice agrarne reforme, represije i institucionalne diskriminacije muslimanskog stanovništva. Zbog političkog djelovanja bio je izložen pritiscima i atentatima.
Tokom Drugog svjetskog rata Novi Pazar i širi prostor Sandžaka bili su poprište brutalnih sukoba, naročito napada četničkih formacija na muslimanska naselja. U tim okolnostima Hadžiahmetović je, kao gradonačelnik, učestvovao u organizaciji lokalne odbrane grada. Za znatan dio bošnjačke javnosti ta uloga predstavlja osnovu percepcije o njemu kao ličnosti koja je doprinijela očuvanju Novog Pazara i sprječavanju masovnih zločina. Pojedini izvori navode i njegove intervencije u cilju zaštite srpskog civilnog stanovništva od odmazdi.
Najsporniji segment njegove ratne biografije jeste saradnja s njemačkim okupacionim vlastima. U srpskoj i dijelu jugoslavenske historiografije ona se tumači kao kolaboracija, dok bošnjački autori naglašavaju ratni kontekst Sandžaka, odsustvo institucionalne zaštite i pragmatične motive lokalnih struktura koje su nastojale osigurati opstanak stanovništva. Zbog toga se Hadžiahmetovićeva uloga najčešće opisuje kao spoj lokalne odbrane, političkog pragmatizma i ratnih kompromisa.
Nakon ulaska partizanskih jedinica u Novi Pazar krajem 1944. godine, uhapšen je i pogubljen bez javnog sudskog postupka. Hadžet je u tom periodu postao mjesto masovnih egzekucija, u kojima je, prema procjenama, strijeljano više od 1.500 Bošnjaka, među njima brojni ugledni građani, vjerski autoriteti i predratni politički predstavnici. Hadžiahmetovićevo pogubljenje imalo je snažnu simboličku dimenziju, jer je označavalo prekid s predratnim elitama i uspostavu novog revolucionarnog poretka.
U savremenim raspravama Aćif-efendija Hadžiahmetović ostaje duboko polarizirajuća figura. Za jedne je simbol bošnjačke tragedije u Sandžaku i lokalnog otpora četničkom nasilju, dok je za druge njegova ratna saradnja s okupacionim vlastima nepremostiva prepreka njegovoj pozitivnoj valorizaciji. Njegovo ime se periodično vraća u javni prostor, naročito od 2012. godine, kada je postavljanje memorijalnog panoa u Novom Pazaru ponovo otvorilo pitanje poratnih likvidacija i odnosa prema sandžačkoj prošlosti.
U historiografiji se ubraja među najkompleksnije ličnosti sandžačke historije Drugog svjetskog rata, jer njegova biografija stoji na sjecištu međuratne muslimanske politike, ratnog nasilja i poratne revolucionarne represije.
