Dževad Karahasan rođen je 1953. u Duvnu. Osnovnu školu i gimnaziju završio u rodnom mjestu. Studirao je svjetsku književnost i teatrologiju u Sarajevu, a doktorirao iz teorije književnosti na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Radio je kao dramaturg Narodnog pozorišta u Zenici, urednik revije za kulturu i umjetnost “Odjek” u Sarajevu i kao profesor dramaturgije i historije drame i teatra na Akademiji scenskih umjetnosti sarajevskog Univerziteta. Bio je i glavni urednik časopisa za teoriju i kritiku umjetnosti “Izraz” u Sarajevu. Selektor, predsjednik ili član žirija najuglednijih jugoslavenskih teatarskih festivala (Festival jugoslavenskog teatra u Sarajevu odnosno Jugoslovenske pozorišne igre u Novom Sadu).

Sudionik je mnogih jugoslavenskih i međunarodnih simpozija, između ostalih simpozija “Postmoderna i umjetnost” (Sarajevo 1988), “Utopija slobode” u okviru Beregenzer Festspiele 1995, a svojim je prilozima otvorio međunarodne simpozije teatrologa “Teatarska predstava i jezik kritike” (Novi Sad 1982) i “Eksperiment u teatru” (Sarajevo 1984), kao i međunarodni simpozij “Apsolutno dalje: estetika i moral” (Graz 1995).

Bio je gostujući profesor na Slavistici Univerziteta Salzburg (1994–95), stipendist DAAD Berlin (1995), pisar (Stadtschreiber) grada Graza, lektor za bosanski, hrvatski i srpski jezik na Slavistici Georg-August Univerziteta Göttingen (1995–96). Objavio preko stotinu stručnih radova u časopisima, zbornicima i knjigama o raznim autorima i raznim teorijskim problemima drame, teatra i prozne književnosti.

Eseje, pripovijetke i studije objavljivao u gotovo svim uglednim evropskim časopisima u Sarajevu, Berlinu, Rimu, Parizu, Londonu, Pragu i drugdje.

Dobio više nagrada za književni rad: Nagradu izdavača “Veselin Masleša” za knjigu godine (Kraljevske legende), Sarajevo 1981; Nagradu za jugoslavenski roman godine (Istočni diwan), Sisak 1990; Nagradu za književnost Franjevačke provincije Bosna srebrena (za dramu Kota svete Katarine) povodom 700 godina djelovanja franjevaca u Bosni; Nagradu Charles Veillon za knjigu eseja godine u Evropi (za Un demenagement), Paris 1995; Nagradu Bruno Kreisky za političku knjigu godine (za Tagebuch des Aussiedlung), Wien 1995; Međunarodnu nagradu za interkulturni dijalog, Forli 1997. i Herderovu nagradu 1999.

Umro je 19. maja 2023. godine. Ukopan je u Sarajevu, u haremu Ali-pašine džamije.

1. KAZALISTE I KRITIKA. Svjetlost, Sarajevo, 1980.

2. KRALJEVSKE LEGENDE. Proza. “Veselin Masleša”, Sarajevo 1980; Svjetlost, Sarajevo 1984,

1985. (Savremena književnost naroda i narodnosti Bosne i Hercegovine u 50 knjiga).

3. KRALJU IPAK NE SVIĐA SE GLUMA. Drama. Sarajevo 1983; 2. izd. Zajednica profesionalnih pozorišta Bosne i Hercegovine, Sarajevo 1986.

4. STRAŠNO JE VANI. Drama. Sarajevo 1984.

5. 0 JEZIKU I STRAHU. Eseji. Sarajevo, 1987.

6. MODEL U DRAMATURGIJI. Na primjeru Krležina glembajevskog ciklusa. Omladinski centar, Zagreb

1988.

7. ISTOČNI DIWAN, Roman. Svjetlost, Sarajevo, 1989.

8. MISIONARI. Dvije komedije. Svjetlost, Sarajevo, 1989.

9. STIDNA ŽITIA. Roman. Bratstvo-Jedinstvo. Novi Sad, 1989.

10. STID NEDJELIOM. Roman. “August Cesarec”, Zagreb 1990.

11. DNEVNIK SELIDBE. Eseji. Durieux. Zagreb 1993.

12. ŠAHRIJAROV PRSTEN. Roman. Bosanska knjiga, Sarajevo 1995.

13. DOSADNA RAZMATRANJA. Eseji. Durieux. Zagreb 1997.

14. SARA I SERAFINA. Roman. Durieux. Zagreb, 1999.