Irfan Horozović (Banja Luka, 27. april 1947) bosanskohercegovački je književnik, urednik i kulturni djelatnik. Jedan je od najznačajnijih savremenih bošnjačkih i bosanskohercegovačkih proznih pisaca, prepoznat kao ključna figura u formiranju bošnjačke postmoderne proze. Bavi se poezijom, prozom, dramom, književnošću za djecu, esejistikom i dokumentaristikom, ali u historiji književnosti ponajprije zauzima mjesto romanopisca i pripovjedača.
Rođen je u Banjoj Luci, gdje je završio osnovnu školu i gimnaziju. Studij komparativne književnosti i jugoslavenskih jezika i književnosti završio je na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Pripada generaciji pisaca koja se formirala na zagrebačkoj književnoj sceni sedamdesetih godina, u krugu autora koje je obilježilo interesiranje za fantastičnu, metafizičku i intertekstualnu prozu, često povezivanu s poetikom Jorgea Luisa Borgesa.
Radio je kao urednik Studentskog lista, časopisa Pitanja i Putevi, kao dokumentarist u Društvu prijatelja banjalučkih starina, te kao animator kulturnih programa i odgovorni urednik izdavačke djelatnosti Novog glasa u Banjoj Luci.
Rat 1992. godine provodi u egzilu u Hrvatskoj i Njemačkoj (Podsused, Korčula, Berlin). Od 1997. godine živi u Sarajevu, gdje djeluje kao jedan od važnih urednika i organizatora bošnjačkog književnog života. U Bošnjačkoj zajednici kulture „Preporod“ uređivao je ediciju Bošnjačka književnost u 100 knjiga, vodio časopis Život, a profesionalnu karijeru završio kao urednik u Igranom programu RTV Federacije Bosne i Hercegovine.
Horozović je književno debitovao zbirkom poezije Zvečajsko blago (1969), ali se vrlo brzo profilirao kao prozni pisac. Zbirka priča Talhe ili Šedrvanski vrt (1972) smatra se početnim i formativnim djelom njegove poetike. U njoj se, na prostoru prepoznatljive banjalučke i bosanske ambijentalnosti, uspostavlja fantazmagoričan svijet u kojem se prepliću porodična hronika, mit, dokument i metafizička spekulacija. Knjiga se u kritici često tumači kao bosanskohercegovački postmoderni odgovor na Borgesovu ideju književnosti kao beskrajne biblioteke i duhovnog zavičaja.
Tokom osamdesetih godina Horozović objavljuje niz proznih knjiga i roman Kalfa (1988), koji se u historiografiji bošnjačke književnosti, zajedno s Karahasanovim Istočnim diwanom, označava kao jedno od djela koja su uspostavila „novi kanon bošnjačkog romana“, povezujući domaće tematske slojeve s narativnim strategijama evropske postmoderne.
Posebno mjesto u njegovom opusu zauzima roman Imotski kadija (2000), postmodernistički strukturiran oko balade Hasanaginica, ispričane iz perspektive sporednog lika. Djelo kombinira motiv pronađenog rukopisa, avanturistički roman, lirsku prozu i elemente sufijske misli. U kritici se često ocjenjuje kao jedan od najzrelijih i najmaštovitijih romana bošnjačke književnosti kraja 20. stoljeća.
Irfan Horozović je autor izrazito „kompozitnog“ opusa: pored romana i pripovijedaka, pisao je poeziju, drame, tekstove za djecu, putopise i dokumentarne knjige. Iako je u javnosti prvenstveno afirmiran kao prozaist, njegova poezija zauzima posebno mjesto u savremenoj bošnjačkoj lirici. Kreće se od modernističkih i nadrealnih slika do postmodernističke intertekstualne igre, tematizirajući zavičaj, historijsko pamćenje, egzil i egzzistencijalnu rastrzanost.
Bosna i Hercegovina predstavlja jednu od temeljnih tematskih konstanti njegova pisanja. U intervjuima je isticao da je „Bosna jedna od ključnih riječi“ njegovog književnog rječnika – pojam koji se u njegovim knjigama javlja kao palimpsest, slojevito ispisivan kroz motive zavičaja, historije, rasapa, egzila i povratka.
U književnoj historiografiji Irfan Horozović se smatra nezaobilaznom figurom bošnjačke i bosanskohercegovačke proze. Njegovo djelo često se tumači u okviru bošnjačke književnosti, ali i šire „južnoslavenske interliterarne zajednice“. Prepoznat je kao autor koji je uspio povezati lokalno iskustvo s univerzalnim poetikama postmoderne, te ostvariti kontinuiran i tematski raznolik opus.
